هدف از پژوهش حاضر پیش بینی عملکرد تحصیلی بر اساس حمایت خانواده، حمایت دوستان و دیگران با نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی، تاب آوری تحصیلی و مجذوبیت تحصیلی بود. در این مطالعه توصیفی همبستگی دانشجویان دانشگاه پیام نور بجنورد جامعه آماری را تشکیل دادند. تعداد 500 نفر به روش تصادفی طبقه ای چندمرحله ای به عنوان نمونه انتخاب شدند و به مقیاس حمایت اجتماعی ادراک شده چند بعدی (, MSPSSزیمت، دالم، زیمت و فارلی، 1988)، پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی دانشجویان (, CASES اون و فرامن، 1988)، پرسشنامه تاب آوری تحصیلی (, ARI ساموئلز، 2004) و فهرست مجذوبیت تحصیلی (, SEIسالملا-آرو و آپادایا، 2012) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون آماری همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر به کمک نرم افزارهای SPSSV19 و AMOSV20 انجام گرفت. نتایج همبستگی پیرسون نشان داد بین همه متغیرهای مدل همبستگی مثبت معنی داری وجود دارد. نتایج تحلیل مسیر نیز نشان داد متغیرهای حمایت خانواده و دوستان هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم با میانجی گری متغیرهای خودکارآمدی تحصیلی، تاب آوری تحصیلی و مجذوبیت تحصیلی نقش معنی داری در پیش بینی عملکرد تحصیلی داشتند. تاثیر مستقیم متغیر حمایت دیگران بر عملکرد تحصیلی معنی دار نبود؛ اما این متغیر نیز با میانجی گری سایر متغیرها تاثیر معنی داری در پیش بینی عملکرد تحصیلی داشت. بنابراین با توجه به یافته های پژوهش حاضر کاربست تدابیر لازم به منظور افزایش حمایت اجتماعی، خودکارآمدی تحصیلی، تاب آوری تحصیلی و مجذوبیت تحصیلی برای تقویت عملکرد تحصیلی دانشجویان پیشنهاد می شود.

درگیری تحصیلی به عنوان یکی از موضوعات مهم در حوزه روان شناسی در سال های اخیر ذهن پژوهشگران این حیطه را به خود مشغول ساخته است. پژوهش حاضر، با هدف بررسی رابطه ی حمایت تحصیلی با درگیری تحصیلی با واسطه گری خود تنظیمی تحصیلی انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل دانش آموزان شهرستان سپیدان بود. به این منظور 292 دانش آموز دوره متوسطه شهرستان سپیدان (115پسر و 177 دختر) با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و مقیاس-های حمایت تحصیلی ساندز و پلانکت، درگیری تحصیلی ریو و تسینگ و خودتنظیمی تحصیلی بوفارد و همکاران را تکمیل نمودند. داده ها با استفاده از نرم افزار AMOS و در قالب الگوی معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شدند. نتایج تحلیل داده ها نشان داد، مدل این پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است. با توجه به یافته ها، حمایت تحصیلی و خود تنظیمی تحصیلی اثر مستقیم و مثبت بر درگیری تحصیلی داشتند. همچنین حمایت تحصیلی اثر مستقیم و مثبت بر خودتنظیمی تحصیلی داشت. نتایج آزمون بوت استراپ نیز حاکی از آن بود که خودتنظیمی تحصیلی، نقش واسطه ای در رابطه حمایت تحصیلی با درگیری تحصیلی دارد. به این معنا که حمایت تحصیلی با واسطه گری خود تنظیمی تحصیلی، درگیری تحصیلی را به صورت مثبت پیش بینی می کند. بر این اساس می توان گفت منابع حمایتی می توانند با ارتقاء سطح خود تنظیمی فراگیران، موجب اشتیاق و بهبود عملکرد تحصیلی شوند.

پژوهش حاضر یک پژوهش همبستگی و از نوع پژوهش های مدلسازی معادلات ساختاری بود. هدف از این پژوهش بررسی برازش مدل علی حمایت های اجتماعی تحصیلی، مهارت های تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانش آموزان پایه دهم (اول متوسطه دوم) شهر شیراز بود که در سال تحصیلی 1399-1398 مشغول به تحصیل بودند. 200 دانش آموز پایه اول متوسطه دوم (146 دانش آموز دختر و 54 دانش آموز پسر) به روش نمونه گیری در دسترس از دبیرستان های شهر شیراز در سال تحصیلی 1399-1398 انتخاب شدند و به پرسشنامه های حمایت های اجتماعی تحصیلی (SSSS)، مهارت های تحصیلی (SSI) وپرسشنامه استاندارد خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده ها در دو سطح توصیفی و استنباطی به وسیله نرم افزار SPSS22 و AMOS22 انجام شد و برای بررسی نقش واسطه ای متغیرها از آزمون بوت استراپ استفاده شد. نتایج نشان داد که مدل علی از برازش مطلوبی برخوردار است و حمایت اجتماعی تحصیلی دانش آموزان پیش بینی کننده مهارت های تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی است. علاوه بر این، مهارت های تحصیلی نقش میانجی بین حمایت اجتماعی تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی ایفا می کند. به طور کلی می توان گفت که حمایت های اجتماعی تحصیلی قادر است با افزایش مهارت های مطالعه، باعث افزایش خودکارآمدی تحصیلی شود.

پژوهش حاضر با هدف پیش‏ بینی سرزندگی تحصیلی دانش آموزان بر اساس حمایت تحصیلی و خودپنداره ‏ی تحصیلی در دانش‏ آموزان انجام گرفت. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه‏ ی آماری پژوهش را کلیه ی دانش ‏آموزان دوره‏ی متوسطه‏ی دوّم شهر اردبیل تشکیل می ‏دادند که از میان آن ها با استفاده از روش نمونه‏ گیری تصادفی خوشه‏ای تعداد 240 دانش ‏آموز ‏به عنوان نمونه انتخاب شدند که درنهایت پرسشنامه‏ ی 235 دانش ‏آموز قابل تحلیل بود. از پرسشنامه ی سرزندگی تحصیلی حسین‏ چاری و دهقان‏زاده، پرسشنامه ‏ی خودپنداره‏ ی تحصیلی یسن‏چن و پرسشنامه‏ ی حمایت تحصیلی سانذز و پلاکت برای جمع ‏آوری داده ‏ها استفاده شد. برای تجزیه وتحلیل داده‏ ها از آزمون‏های ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. یافته‏ها نشان داد که بین حمایت تحصیلی (و مؤلفه های آن) و خودپنداره‏ ی تحصیلی (و مؤلفه های آن) با سرزندگی تحصیلی دانش ‏آموزان رابطه‏ ی مثبت معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون آشکار کرد که تقریباً 30 درصد از کل واریانس سرزندگی تحصیلی بر اساس حمایت تحصیلی و خودپنداره‏ی تحصیلی قابل پیش ‏بینی است که متغیر حمایت تحصیلی سهم بیشتری داشت؛ بنابراین، می‏توان نتیجه گرفت که حمایت تحصیلی و خودپنداره‏ی تحصیلی از متغیرهای مرتبط با سرزندگی تحصیلی دانش ‏آموزان بوده است.

زمینه و هدف بهبودی بهزیستی تحصیلی در دانش آموزان از عوامل مهم افزایش عملکرد تحصیلی می باشد؛ بنابراین پژوهش حاضر به منظور بررسی نقش واسطه گری تاب آوری تحصیلی در رابطه ی بین حمایت تحصیلی با بهزیستی تحصیلی انجام شد. روش کار مطالعه حاضر بر روی 540 نفر از دانش آموزان دختر و پسر دوره متوسطه شهر شیراز در سال تحصیلی (1401-1400) انجام گرفت. اعضای نمونه با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند به این صورت بود که ابتدا از بین تمامی مدارس متوسطه به طور تصادفی چهار مدرسه دخترانه و چهار مدرسه پسرانه و در مرحله دوم از هر مدرسه دو کلاس به صورت تصادفی (تعداد 16 کلاس) انتخاب شدند و مقیاس های حمایت تحصیلی (ساندز و پلانکت، 2005)، تاب آوری تحصیلی (کسیدی، 2016)، بهزیستی تحصیلی (تومینین-سوینی و همکاران، 2012) تکمیل نمودند. پس از جمع آوری داده ها، ارزیابی مدل پیشنهادی با روش معادلات ساختاری و استفاده از برنامه ایموس، انجام گرفت. یافته ها نتایج تحلیل داده ها نشان که تاب آوری تحصیلی بین حمایت تحصیلی و بهزیستی تحصیلی نقش واسطه گری دارد (008/0=p، 09/0 =β, ). نتیجه گیری به طور کلی می توان بیان داشت که حمایت تحصیلی (والدین، معلمان و همسالان) دانش آموزان را در جهت کسب تاب آوری تحصیلی و انعطاف پذیری در مقابل مشکلات و چالش های تحصیلی آماده می سازد و پس از کسب این مولفه روان شناختی، دانش آموزان مشتاقانه نسبت به تحصیل و یادگیری عمل می کنند و در نهایت بهزیستی تحصیلی را تجربه می نمایند.

هدف اصلی این پژوهش بررسی روابط بین حمایت اجتماعی، خودکارآمدی تحصیلی، استرس تحصیلی و سلامت روانی جسمانی بود که در قالب یک مدل پیشنهادی به روش تحلیل معادلات ساختاری، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. سیصد و بیست دانشجو (188 دختر، 132 پسر) در این پژوهش شرکت داشتند. از دانشجویان خواسته شد به پرسشنامه های خودکارآمدی تحصیلی دانشجویان CASEA؛ (اُوِن و فرانمن، 1988)، مقیاس حمایت اجتماعی SSA؛ (ثامتی، نجاریان و شکرکن، 1376)، پرسشنامه استرس زاهای دانشجویی SSQ؛ (پولادی ری شهری، 1374) و پرسشنامه سلامت روانی- جسمانی SF 36؛ (ویر، 1996) پاسخ دهند. نتایج این پژوهش نشان داد که سطوح بالاتر سلامت روانی و جسمانی از طریق نمرات بالاتر حمایت اجتماعی و خودکارآمدی تحصیلی و نمرات پایین تر استرس تحصیلی پیش بینی می شود. همچنین، رابطه بین حمایت اجتماعی و سلامت روانی جسمانی از طریق خودکارآمدی تحصیلی و استرس تحصیلی و رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و سلامت روانی جسمانی از طریق استرس تحصیلی میانجی گری می شود. تمام روابط بین متغیرها نیز از نظر آماری معنادار بوده و متغیرهای پیش بین مدل، 0.19 از واریانس سلامت روانی و جسمانی را تبیین کردند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.